Koty - być może jedne z piękniejszych stworzeń na ziemi. Niestety, wiele z nich nie przetrwa najbliższych dziesięcioleci. Niektóre odchodzą na naszych oczach. Oto kilka ciekawych gatunków:


Taraj (Fishing Cat) - żyje wzdłuż brzegów rzek, w namorzynach, niedostępnych lasach tropikalnych i na trzęsawiskach Pakistanu, Indii, Sri Lanki, Indonezji, świetny rybak. Ma tak wspaniałe futro, że woda się nie przedostaje do jego skóry, ba nawet do wewnętrznej warstwy futra. Zagrożony.





Tygrys sumatrzański -jego przepiękne futro od dziesięcioleci jest najdroższym futrem świata. M.in. z tego powodu niemal wytrzebiony. W warunkach naturalnych żyje już tylko od 250 do 500 osobników. Chroniony wszelkimi konwencjami.






Lampart amurski – podgatunek lamparta występujący na rosyjskim Dalekim Wschodzie, głównie w parku przyrody Barsowy nad rzeką Alimowką w pobliżu granicy z Chinami i Koreą Północną. Żywi się głównie jeleniowatymi i mniejszymi ssakami. Obecnie na wolności żyje tylko 30 osobników (w tym tylko 6 samic), ktore się ze sobą krzyżują (ojciec z córką, a potem z młodymi córki).






Irbis (pantera śnieżna) - występujący na terenach Azji Środkowej (Chiny, Indie, Mongolia, Kazachstan, Uzbekistan, Tadżykistan, Kirgistan, Pakistan). Jeden z najsłabiej poznanych gatunków. Śpi zwinięty w kłębek. Potrafi skakać na odległość do 15 m, przy czym długi ogon służy mu jako ster. Na wolności żyje tylko 4 500-7 000 irbisów, w ogrodach zoologicznych 200. Główne zagrożenia stanowi rozproszenie populacji (utrudnia to zmienność genetyczną), lokalny handel futrami tych zwierząt oraz wykorzystywanie ich kości w chińskiej medycynie.






Karakal - występuje w Azji (Indie, Pakistan, Afganistan, Iran, Turkmenistan), na Półwyspie Arabskim i na wielu terenach Afryki. Karakal łatwo, jak na dzikiego kota, daje się oswoić. Niegdyś (Indie, Persja, Egipt) wykorzystywany do polowań. Nazwa wywodzi się od tureckiego słowa karakulak - czarne ucho. Zagrożony pomimo niskiej wartości handlowej jego futra, ale lubi nachodzić fermy, więc farmerzy często na niego polują.







Kot nubijski, żbik afrykański - Zamieszkuje prawie całą Afrykę (poza bezwodnymi pustyniami i tropikalnymi lasami deszczowymi) oraz Półwysep Arabski. Istnieje pewne zamieszanie w nazewnictwie tego gatunku. Wynika ono z faktu, że badania genetyczne dowodzą niezwykle bliskiego pokrewieństwa między żbikiem i kotem nubijskim i sugerują, że należy je zaliczyć do jednego gatunku, ewentualnie wydzielając jedynie odrębną grupę żbików zamieszkujących Bliski Wschód i Afrykę. Kota nubijskiego uważa się za przodka kota domowego. Przedstawiciel tego gatunku został sklonowany w 2003 roku, był to samiec o imieniu Ditteaux. Potem klonowano kolejne osobniki, by zapobiec wymarciu tego gatunku. W 2005 roku przyszło na świat osiem zdrowych kociąt, których rodzice byli klonami.





Serwal - Jest spotykany na południe od Sahary. Nogi serwala przypominają kończyny geparda, ale mają inne zadanie do spełnienia. Są one najdłuższe w stosunku do wielkości ciała u kotów. Gepard posiada długie kości przedramienia, które sprawiają, że jest świetnym sprinterem. Serwal za to ma długie stopy, co czyni z tego kota wspaniałego skoczka a także zwiększa zakres widoczności w bardzo wysokich trawach, w których czuje się zdecydowanie najlepiej. Kot ten łatwo daje się oswoić i niektórzy ludzie trzymają je jako zwierzęta domowe. Ludzie tworzą hybrydy serwali z kotami domowym, w wyniku takiej krzyżówki powstaje Savannah.


Serwal


Savannah



Biały tygrys - jeden z wielu wariantów ubarwienia tygrysa Osobniki albinotyczne o śnieżnobiałym kolorze futra, posiadające prawie niewidoczne pasy lub ich brak, nazywane są Królowymi Śniegu. Jest osobliwością, poszukiwaną przez ogrody zoologiczne. W naturze tygrysy te żyją jedynie w subtropikalnych lasach Bengalu, w północno-wschodnich Indiach. Nie są one jednak innymi podgatunkami, lecz wariantami kolorystycznymi żyjącego tam podgatunku (Panthera tigris tigris). Wszystkie białe koty trzymane w ogrodach zoologicznych pochodzą od jednego ojca o imieniu Mohman, którego schwytano w 1820 roku. Rodzicami białych tygrysów mogą być także dwa normalnie ubarwione koty. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, jeśli co najmniej jeden z nich jest nosicielem upośledzonego genu, odpowiedzialnego za wytwarzanie odpowiedniej ilości melaniny.






Manul – pojawił się przed około 2 milionami lat. Rozprzestrzeniony jest na obszarach Azji Środkowej, od Zakaukazia i wschodniego wybrzeża M. Kaspijskiego, przez Turcję, Uzbekistan i Kazachstan po Tybet, Ałtaj, Mongolię i Syczuan w Chinach. Szata długa i gęsta, po stronie brzusznej blisko dwa razy dłuższa niż na grzbiecie
Sądzi się, że jest blisko spokrewniony ze żbikiem (F. silvestris). Jednak z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz, wyjątkowej u małych kotów, okrągłej źrenicy, stworzono dla niego odrębny rodzaj Otocolobus.
Manul prowadzi nocny tryb życia, za dnia ukrywa się w norach innych zwierząt, małych jaskiniach i rozpadlinach skalnych. Dużą rolę w porozumiewaniu się między osobnikami odgrywa ocieranie






Margaj - nieduży kot, jako jedyny opanował sztukę schodzenia z drzew głową w dół. Skacze po drzewach (potrafi skoczyć na wysokość 2,5 metra!), jak wiewiórka. Potrafi też naśladować głosy zwierząt (głównie małp).






Ryś - największy kot Europy. W Polsce żyje 200 osobników. Więcej tylko w Skandynawii i na Syberii. W Europie zachodniej wytrzebiony.








Pantera mglista - zamieszkuje górskie lasy do wysokości 2500 metrów n.p.m., od Nepalu do południowo-wschodnich Chin, poprzez Tajwan i Sumatrę. Mieszka głównie w koronach drzew (a młode rodzą się w dziuplach), przeskakując z gałęzi na gałąź ze zręcznością wiewiórki (tudzież margaja). Przez 95% życia znajduje się na drzewach.







Bonus 1




Ile w tym prawdy? Niestety dużo:
Liczba tygrysów żyjących na wolności jest szacowana na 3200 osobników (dane World Wildlife Fund z 2010 roku). Nowell i Jackson (1996) oraz Seidensticker i inni (1999) szacowali, że dawna populacja licząca ok. 100 000 tygrysów została zredukowana do 2500 dorosłych osobników, z czego żadna z subpopulacji nie przekraczała 250 osobników zdolnych do rozrodu, a większość nie przekracza 120 osobników. Populacje te są zbyt nieliczne, aby zapewnić reprodukcję i wymianę genetyczną. Informacje rządu indyjskiego o szacowanej liczbie 3100–4500 osobników tygrysa bengalskiego (dane z 2002) są już prawdopodobnie nieaktualne. P.K. Sen, dyrektor WWF India's tiger and wildlife program ocenia indyjską populację tygrysów na mniej niż 2000 osobników.

Bonus 2

Świątynia tygrysów
Jednym z najbardziej znanych miejsc ochrony tygrysów jest założona w 1994 Świątynia Tygrysów Wat Pa Luangta Bua Yanasampanno Forest Monastery – buddyjski klasztor położony w zachodniej Tajlandii, ok. 300 km od Bangkoku. Mnisi z klasztoru opiekują się tygrysimi sierotami przyniesionymi przez okolicznych wieśniaków. Pierwsze tygrysię trafiło do świątyni w 1999 roku. Tygrysy wychowane wśród ludzi są na wpół oswojone i akceptują mnichów jako członków swojej społeczności. Od czasu rozpoczęcia działalności Świątyni nie zanotowano żadnego ataku wielkiego kota na człowieka. Obecnie w klasztorze żyje kilkanaście tygrysów i wiele innych zwierząt, takich ja pawie, krowy czy jelenie. Świątynia jest otwarta dla turystów. Obecnie budowany jest jednak teren, na którym młode tygrysy będą rosnąć przy minimalnym kontakcie z ludźmi. Dzięki temu tygrysy z nowego pokolenia będzie można przywrócić naturze.

Kod: Zaznacz cały

Źródło: opracowanie własne na podstawie:
polityka.pl
en.wikipedia.org
pl.wikipedia.org

Manul ROX

Lubie to !

Tak przy okazji (znalezione na wykopie) - nie draznij serwala:


ostra kicia

Szeryf napisał(a):

Tak przy okazji (znalezione na wykopie) - nie draznij serwala:

ostra kicia

albo mi sie zdaje, albo ma nieproporcjonalna budowe ciala - mala glowa, tlow calkiem spory

albo w ciazy jest i grubszy(a) niz zwykle

łaaa ja kcę ja kcę kotecka !:<
Margaj jest słodki
Albo pantera śnieżna ! <3

albo ja

Kobieta na filmie znalazła tego lwa umierającego. Zabrała go i opiekowała się nim. Gdy poczuł się lepiej, dogadała się z zoo, by zabrało lwa i stworzyło mu nowy dom. Ten film nakręcono kiedy przyszła do zoo po jakimś czasie zobaczyć, jak się miewa. Zobaczcie, jaka jest reakcja lwa, kiedy ją ujrzał.

Ja też bym chciała takiego wielkiego kociambra który by się tak tulał

To może ja jeszcze coś dodam, bo tak dziś znalazłam:
Badia:
Zwana także kotem z Borneo, stanowi gatunek endemiczny na tej wyspie (czyli nie występuje, w stanie naturalnym, w żadnym innym miejscu na świecie!) bardzo słabo zbadany. Badia bywa widywana w różnych środowiskach, od równin po góry, jednak w związku z tym, że prowadzi dość skryty tryb życia, trudno opisać jej zachowania.



Oncilla:
Praktycznie na całej powierzchni ciała, włącznie z łapami i ogonem, ma ciemno-brązowe cętki kontrastujące z jaśniejszym tłem w kolorze od szaro-żółtego do czerwono-żółtego. Mimo niewielu podobieństw nazwano oncillę kotem tygrysim. Od niego pochodzą prawdopodobnie inne gatunki południowoamerykańskich dzikich kotów: margaj, kot pampasowy, ocelot i kot argentyński.


Mormi:
Średniej wielkości leśny drapieżnik, zwany azjatyckim kotem złocistym, ma nietypowe i bardzo charakterystyczne umaszczenie: rudo-czerwone lub złoto-brązowe na grzbiecie i bokach, z niezbyt wyraźnymi paskami lub cętkami, wyraźne jasne pasy na górze głowy oraz na policzkach, jasny, ciemno cętkowany brzuch.


Kot kusy:
Waży zaledwie od 1,5 do 2,5 kilograma lecz główną cechą, wyróżniającą go spośród krewniaków jest fakt, że nie potrafi schować pazurów (podobnie jak trzy inne gatunki: gepard, taraj oraz kot z Iriomote) a przede wszystkim, żywi się w głównej mierze owocami i innymi roślinami, choć okazjonalnie poluje na ryby, płazy albo ptaki. Występuje na Sumatrze, Borneo i Półwyspie Malajskim. W 1985 roku uznano kota kusego za wymarłego, jednak dziesięć lat później odkryto go ponownie.



Taraj:
Jest żywym zaprzeczeniem stereotypu, że koty nie znoszą wody. Taraj, zwany również kotem cętkowanym, żyje wzdłuż brzegów rzek, w namorzynach i na trzęsawiskach. Dobrze pływa – między palcami ma nawet błony pławne! Chętnie łowi ryby, żywi się także krabami i wodnymi mięczakami. Ma szare lub szaro-oliwkowe futro w ciemne cętki



Jaguarundi:
Ten nietypowy przedstawiciel rodziny kotowatych, zamieszkujący znaczne obszary Ameryki Południowej, budową ciała przypomina łasicę: ma spiczasty pysk, wydłużone ciało oraz krótkie nogi. Jego sierść jest barwy rdzawoczerwonej (dawniej myślano, że ta odmiana kolorystyczna stanowi odrębny gatunek) szarej lub czarnej. W niektórych krajach hiszpańskojęzycznych jaguarundi nazywany jest leoncillo (co oznacza „mały lew”) bądź gato colorado („kolorowy kot” lub „czerwony kot”).


Kot czarnołapy:
Jest najmniejszym przedstawicielem dzikich kotowatych, waży od 0,8 do 2,1 kilograma. Żyje w południowej Afryce. Na futrze o jasnej, płowej barwie ma okrągłe i owalne cętki, biegnące rzędami wzdłuż tułowia.

Kod: Zaznacz cały

Źródło:
www.wp.pl

BONUS!

Kot śmietnikowy (kotus śmietnikus)
-śmierdzi
-ma pchły
-udaje płaczące dziecko podczas kopulacji
-robi kupy w osiedlowych piaskownicach
-od lat prowadzi inwazję piwnic osiedlowych




Aha:
-śmierdzi
-ma pchły